De Klank van De Stad, van Steden (2)

Ramallah, Tel Aviv, Jeruzalem … maar vooral Ramallah

Een stad is wat je hoort en wat je er niet hoort.
Wat dat dan is?

Dat is het gezellige gerinkel van tassen in een cafeetje waar lekkere koffie wordt geschonken, in het centrum van Ramallah, op de Westbank, bezet gebied (anno 1967).
Dat is datzelfde gerinkel enkele kilometers verder, gewoon op straat dan wel, in het Qalandia vluchtelingenkamp (anno 1947), in de schaduw van de 10 meter hoge, dreigende muur (anno 2002).
Dat is het gepruttel van een gasbrander want ook bovenop een zandstille heuveltop in de Negev-woestijn in het zuiden van Israël (anno 1948), wordt al even lekkere koffie gezet.

Dat is in Tel-Aviv, op het strand, naar de branding van de zee luisteren. Dat is in Ramallah, ‘Hoogte van Allah’, diezelfde zee in de verte zien maar ze niet mogen voelen, ruiken, proeven, ze niet kunnen horen.

Dat is de ontmoedigend norse stem van de douanier in de luchthaven Ben Gurion, Tel Aviv,: “Purpose of your visit? Invitation?”. Dat is de niet aflatende, niet te vatten chaos van geluiden aan checkpoint Qalandia, tussen Jeruzalem en Ramallah. Dat is de vage ongerustheid in de stem van de chauffeur, Israëlische Arabier, in zijn witte taxi, die zijn passagiers even buiten Ramallah snel-snel overdraagt aan een Palestijnse collega in zijn gele taxi.

Dat is het niet aflatend autogetoeter, dag en nacht, op en rond het Martyr Yasser Arafat Square, het centrale plein in Ramallah. Niet verwijtend of agressief, eerder een vriendelijk goed bedoeld seintje: “Pas op, ik kom er aan, schuif op, kan ik er nog bij?”
Dat is het onverwachte, oorverdovend kabaal van twee Israëlische F-16’s, op nog geen 200 meter hoogte en op amper enkele kilometers en evenveel seconden van de grens met Gaza. Een niet mis te verstane waarschuwing: “Pas op, wij zijn er, wij zullen er altijd zijn.”

Dat zijn de vragen en de antwoorden.
“Wat is het grootste verschil met je ouders? Zij hadden nog hoop,” antwoordt S., staatloze inwoner van Ramallah.
“We are fucked by these religious guy’s,” waarmee D., Israëlisch staatsburger, naar de ultra-orthodoxe joden wijst, naar de zionisten.
“De miserie is pas echt begonnen toen religie nationalisme werd,” zegt de journalist.
“Should we really talk about the Palestinians? Maybe we should throw them all in the Dead Sea,” antwoordt de man in de Ein Gedi kibboets in Israël. Al voegt hij daar even later wel een onbeholpen verontschuldiging aan toe. Hij is, net zoals bijna alle andere Israëlische vrouwen en mannen, ex-militair.

Dat is de soundtrack van Ramallah. Het altijd aanwezige geroep en geroezemoes op de kleurrijke en rijk voorziene markt, een felle betoging als protest tegen de willekeurige arrestatie van enkele Palestijnse politieke leiders, een tot laat in de nacht luid jengelend eetkraam, het applaus na een voorstelling in de circusschool, de muziek en het gelach en het gezang in de cafés, en, midden in de nacht, het indringende geluid van aanstormende Israëlische legerjeeps, gevolgd door bitsig heen en weer geroep en de luide knal van een schot.

Dat is de onwaarschijnlijke symfonie van de oude stad Jeruzalem, de stad die in je hoofd kruipt. Die symfonie begint met de oproep tot gebed voor de Moslims, eerst vanuit een enkele moskee maar al gauw gevolgd door vele andere. Die symfonie vervolgt met de meeslepende gezangen in de Armeense kerken, met het gedempt gejammer van ritmisch wiegende Joden aan de Klaagmuur, met het al even extatisch geweeklaag van Christelijke gelovigen die het graf van Christus vereren of biddend de Via Dolorosa volgen, met de voetstappen van de overal aanwezige, zwaar bewapende, politieagenten en militairen en eindigt tenslotte met de stomme verwondering van al die andere bezoekers die met grote ogen vol ongeloof dat alles aanschouwen.

Dat is het geratel van automatische geweren, de explosies van bommen en van raketten over en weer, het doffe ploffen van stenen. Het getier van woede, angst, wanhoop en smeekbeden. Het kabaal van verwijten, geroep, scheldwoorden en haatboodschappen. Het geraas van meningen, opinies, analyses en oneliners, komende van alle kanten en van overal ter wereld. Soms van de pot gerukt en oerdom, dan weer indringend, aangrijpend, om stil van te worden. Want daar, in die oorspronkelijk kleine, stoffige, onooglijke, vredige, vergeten provincie, daar in die woestijn met tot de historische verbeelding sprekende plaatsen als Nazareth, Bethlehem, Jericho en Massada, daar op die plek waar voor het overgrote deel mensen wonen die, net als alle andere mensen van goede wil, gewoon rust, vrede en een toekomst willen, daar is alles tot politiek verworden.

Ramallah, Tel Aviv, Jeruzalem … maar vooral Ramallah: je ziet de mensen, je ruikt de geschiedenis, je voelt het onrecht, je proeft de spanning, … je gelooft je oren niet.

Tekst: Mark Jeanty
Foto: Sammy Van Cauteren

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close